Blog

23 januari 201223/01/2012 20:30

 

Hallo,

Hierbij nog wat nieuws voor we ons prepareren om te vertrekken.

In plaats van verder te rijden richting Ouagadougou, zijn we een dag langer gebleven bij Monique, de Hollandse dame, die een project uit de grond heeft gestampt in Kaya.

Ze heeft ons meegenomen naar een afgelegen dorpje Namsigi, waar ze was uitgenodigd voor een rouwmaaltijd en herdenkingsplechtigheid van de Moslimgemeenschap. Een soort systeem die de geschenken en goederen van de overledene verdeelt aan de gemeenschap.

De weg ernaartoe was erg, maar dan ook erg slecht en nu en dan moet een dikke tak eraan geloven. Hier komen geen vrachtwagens, dat is duidelijk, maar onze chauffeurs doen dat voortreffelijk en we kunnen zonder pech het dorp bereiken.

Van overal, uit de omliggende dorpjes kwamen mannen bidden en praten, een mooi schouwspel.

In dit dorp woont nog steeds het Fosterparents kind dat ze destijds steunde. Hij is ondertussen volwassen, getrouwd en heeft twee kinderen, waaronder een schattig klein meisje.

In dit dorp heeft Monique een kleuter- en lagere school gebouwd, de waterpomp vernieuwd,...

Ze wordt door de inwoners op handen gedragen... We krijgen ook de kans om het leven op het platteland van dichtbij te bekijken, en we worden door iedereen hartelijk verwelkomt. Dit is echt een unieke ervaring!

In de namiddag zijn we naar een nabijgelegen goudmijn geweest. Op de weg ernaartoe kunnen de chauffeurs hun kunnen nog eens bewijzen.

De mijn is een verzameling van diepe putten, tot 10 meter diep, met een gangenstelsel, waarin kinderen en jongeren klauteren. Ze halen de aarde (stof) in zakken eruit om daarna te zeven in de hoop wat kleine stukjes goud te vinden.

Het goud dat word gevonden zijn niet groter dan een zandkorrel en de opbrengst is erg laag. De risico's die ze nemen daarentegen zijn enorm hoog!

Als een put (die niet verstevigd of gestut is) invalt, vallen er zeker slachtoffers...

Het is echt een halucinant schouwspel. We zijn er allemaal een beetje het noorden van kwijt.

‘s Avonds praten we nog wat verder met Monique. Ook haar vroegere ‘Foster parents' zoon en haar rechterhand, een jonge kerel die verantwoordelijk is voor haar restaurant, zijn erbij.

Monique vertelt honderduit over wat ze allemaal heeft gezien en heeft meegemaakt in de afgelopen jaren.

Even later komt de Imman erbij, samen met de vader van haar Foster parents zoon, en zijn zus.

Wat later zijn we aan het discussieren over geloof... We krijgen ook wat les in Moré, de lokale taal, wat soms tot hilariteit leidt.

Na een goede nachtrust en een frisse douche (kuip water met beker), zijn we klaar om te vertrekken richting Ouagadougou.

Eerst sprokkelen we nog de resterende spullen (kledij, medicamenten, zonnebrillen, wat etenswaren...) bijeen om dit samen aan Monique te geven.

Ondertussen zijn we bij Philippe, onze contactpersoon in Ouagadougou, aangekomen. We worden er hartelijk verwelkomd en krijgen een stevige maaltijd voorgeschoteld, kip met frieten en een lokaal biertje.

De reis (missie) loopt op zijn einde...

 

De 7

Categorie: Dag per dagLees meer »

21 januari 201221/01/2012 19:00

 

Gisterenmorgen zijn we inkopen gaan doen (tomaten, prinsessenboontjes, sla en 2 schapebouten) op de drukke markt in Dori.

Daarna zijn we doorgereden naar Bani, een trekpleister voor toeristen, die ook in alle gidsen staat. Er staan 7 oude moskees, maar het toerisme zit hier wel op zijn gat wegens slechte berichtgeving, aldus onze lokale gids (van de Peul-stam).

Het is te druk in het dorpje, dus zijn we teruggekeerd naar de savanne om te koken, eten en overnachten.

Vandaag, zaterdag, vertrokken richting Kaya.

We gingen er inkopen doen, en parkeerden per toeval voor het restaurant van een Nederlandse dame die ons een kaartje kwam geven, en ons uitnodigde om te komen eten bij haar. Het restaurant maakt deel uit van haar project om straatkinderen een job te leren. Het is een soort stageplaats. We zijn met de vrouw meegereden naar een andere locatie waar de kinderen diverse opleidingen kunnen volgen: kapper, houtbewerking, kleermaker,... Straffe madam, ge moet maar eens naar haar site kijken (www.kinderhulpbf.nl).

We blijven hier overnachten.

 

Groetjes,

De 7

 

Categorie: Dag per dagLees meer »

20 januari 201220/01/2012 19:30

 

Gisteren zijn we vertrokken met pater Gaby naar een nieuw op te richten missiepost in Dablo. Ze waren betonstenen aan het maken. De man die ze maakte, kreeg ongeveer 1 Euro per verwerkte zak cement (35 stenen). We schatten zo in dat hij er een paar per dag kan doen.

Na ons afscheid zijn we vertrokken richting Djibo op een 'barslechte' piste. De witte pater (van 77 jaar) had op zo'n pistes geen probleem. Hij vroeg aan Joost waarom onze chauffeur zo voorzichtig was!;-)

Vannacht hebben we overnacht onder 2 mega Baobabs.

 

Categorie: Dag per dagLees meer »

18 januari 201218/01/2012 21:00


Gisteren waren we richting Barsalogo vertrokken. De route was iets minder vlot berijdbaar en we zijn rond 17u gestopt om te slapen. We stonden 'in the middle of nowhere'. Toch stonden algauw enkele Burkinabe rond onze camion. We hebben ze wat kledij bezorgd en wat chocolaatjes. Dit vonden ze echt super lekker.

Enkele jongens zijn voor ons hout gaan zoeken voor onze barbecue. In ruil voor wat wij hen gaven, kregen we een levende kip mee.

Na een goede nachtrust, zijn we 's morgens verder gereden.

Op een bepaald moment hebben we de verkeerde route genomen. Zo'n 45 km hebben we afgelegd op een piste die bestemd was voor fietsers en ezelkarretjes. We hebben er 2 uur over gedaan...

Het was echt wel een spectaculair tochtje. We vroegen telkens een Burkinabe met een bromfiets om voor te rijden. Zonder hun hulp zouden we hopeloos verloren gereden zijn.

In de namiddag zijn we aangekomen bij broeder Gaby, een witte pater met Westvlaamse roots, waar we hartelijk werden ontvangen.

We hadden nog heel wat spullen bij, onder andere nog wat schoolgerief, medicamenten, brillen,...

Pater Gaby heeft ons met zijn zijn open jeep rondgevoerd in het stadje, na een aperitiefje.

Pater Gaby is echt wel een straffe gast! Hij is 77 jaar, is hier al van 1985 en gaat er nog elke dag voor, chapeau!!!

Hij heeft ons onder andere de scholen, het ziekenhuis met moederhuis en infirmerie getoond. Daarna zijn we nog naar een opvanghuis voor ondervoede kinderen (baby's) geweest. We zagen er hoe de zusters zich ontfermden over de kleine boelekes.

Vanavond kunnen we ons hier wat opfrissen, en morgen vertrekken we naar een nieuw opgestarte parochie van pater Gaby, Dablo, zo'n 45 km van hier.

Saluutjes en de groeten,

De 7

 

Categorie: Dag per dagLees meer »

16 januari 201216/01/2012 20:00

 

Deze morgen nog een lekker ontbijt klaargemaakt (warme tortillias klaargemaakt door chef johan) naast de Stephuisjes waar we hebben overnacht.
Daarna zijn we vertrokken, vergezeld met Nana (de man van Amina, de lokale verantwoordelijke van Step) richting Tanwalbougou, onder een stralende zon 30 à 35 graden. 't Is zweten voor ons... maar toch zie je veel mensen met ski-jas en muts op, want voor hen is het het droge en koude seizoen.
Na een tocht van +/- 45 km zijn we aangekomen in Tanwalbougou.

De ontvangst is enorm!!! De schoolkinderen verzamelen rond de '7-truck' en willen allen ons de hand schudden. Wetende dat er nu ongeveer 1000 leerlingen zijn, kan je vermoedelijk wel begrijpen welke inpakt dit op ons heeft.
Het is het begin van een drukke dag. De schooldirectie en ouderraad hebben een heus schoolfeest georganiseerd nav ons bezoek, zelfs alle ouders zijn aanwezig.

Eerst was er de officiële opening van het nieuwe lerarenverblijf (woning). Het is zeer mooi en degelijk gebouwd met betonsteen en betonnen vloer, metalen dak, netjes geschilderd,...
Tijd voor een gezellige Afrikaanse speech door de directeur. Eerst in het Frans, daarna in 2 lokale talen (dit voor de vele aanwezige ouders die geen Frans begrijpen omdat zij niet de kans kregen onderwijs te volgen).

Daarna werd ons een maaltijd aangeboden door de ouderraad, vlees van 'pinthaans', vergezeld van tomaat en ajuin en moutarde de Dijon.
Met dank aan Narcis die als secretaris van de ouderraad verantwoordelijk was voor deze warme ontvangst.
Narcis is van vele markten thuis: hij is kapper, koeboer, vertaler tolk Frans - Engels.
Hij heeft een heel goed taalgevoel, niettegenstaande hij nooit naar school is geweest. Hij was ook curieus naar het West-Vlaams. De naam wim kon hij niet zo goed uitspreken. Hij zei steeds 'rum', wat toch al dicht in de buurt komt...

Tijd om de camion te lossen, terwijl de kindjes terug in de klas zaten.
Het was een chaotische en hectische boel...  De kinderen werden zot van blijdschap, zelf het lerararenkorps was door het dolle heen, waardoor alles in het honderd liep en we zelf even moesten pauzeren om wat structuur in de verdeling te brengen.

Hun mond viel open van alle spullen (t-shirts, petjes, boekentassen, allerlei schoolgerief...).
We hebben alle kinderen iets kunnen geven - 1000 is echt wel véél.

Na het verdelen van de spullen waren we 'piepe-dood' en hebben we onze camion verplaatst naast de nieuwe woning om wat meer op ons gemak te zijn.
Het was voor ons allen toch wel een emotionele rollercoaster...

's Avonds, terwijl Johan de couscous met erwten en ajuin (op wijze van de chef) aan het klaarmaken was, kwam de schooldirecteur samen met zijn vrouw en een leerkracht nog langs met eten. Ze hadden ook voor ons gekookt. We hebben dan maar samen alles verorberd en nog wat nagepraat over de voorbije dag.

De schooldirecteur en de leerkrachten hebben ons wel 20 keer gezegd dat ze super content waren met onze komst.

Het doet ook deugd te zien dat er een positieve evolutie is. Langzaam maar zeker, zowel bij de Stephuisjes, en de buurt errond, als in Tanwalbougou zelf, waar ze voorlopig nog steeds geen elektriciteit hebben.

De darmflora gaat de goede kant uit, alleen van de ene nog wat sneller dan van de andere...

Voor de rest alles oké met ons, hopelijk op het thuisfront ook.

Saluutjes,


De 7

 

Ps: We hebben ook weer een hoop foto's online geplaatst.

Klik hier om alle foto's te bekijken.

Categorie: Dag per dagLees meer »

15 januari 201215/01/2012 20:30

 

Zaterdagmorgen, nadat we voor het eerst onze douche getest hadden in
openlucht (brr, toch wat frisjes!), zijn we kristof gaan oppikken in Tebelé. Kristof was ons tegemoetgekomen met Charles, de broer van Philippe. Het was
een blij terugzien... De 7 terug compleet!

Filip wou een alternatieve route nemen. Hij was de asfalt een beetje beu! We
hebben dan maar de 'binnenweg' naar Fada genomen.
De piste was aanvankelijk nog redelijk, maar naarmate we verder reden, werd
het steeds hobbeliger. Kristof kon meteen zijn rijkunsten demonstreren.

De camion schudde serieus heen en weer en de chauffeurs moesten super
geconcentreerd rijden om de putten te vermijden.

We hebben Amina verwittigd dat we niet op tijd in Fada konden geraken. We
zijn een eindje van de piste afgereden op een mooi zandpleintje, waar
vermoedelijk een nieuw boerderijtje zal komen.
We hebben er een kampvuurtje gemaakt en er samen eentje op gedronken, wat
gegeten en daarna in onze slaapzak.
In tegenstelling met Ghana koelt het hier 's nachts serieus af.

Vandaag, zondag 15 januari, zijn we vroeg uit de veren. De koeboer staat bij de
camion en hoopt wat spullen van ons te krijgen. We geven hem het één en 't ander, maar hij blijft rustig zitten.

Na het ontbijt zijn we vertrokken naar Fada, terug op de piste.
Het gaat er nogal ruig aan toe. We doen er enkele uren over om zo'n 60 km af te leggen. Het voelt vertrouwd aan, hier zijn we nog geweest...

Aangekomen in Fada staat Amina ons op te wachten. Ze is ondertussen bevallen
van een dochtertje An.
We hebben heel wat geschenkjes voor de baby mee, oa van Maria
Kuijpers en heel veel andere vrijgevigen. Merci!
Amina en Nana hebben de laatste jaren duidelijk goed geboerd. Zo'n 5 jaar
terug had Nana nog niet zoveel werk als architect, maar nu verdient hij goed
zijn boterham. Het hutje heeft plaats gemaakt voor een naar Afrikaanse
normen comfortabele woning.
We krijgen er een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld en wat tijd om ons op
te frissen en foto's door te mailen.

Het is tijd om richting Stephuisjes te vertrekken. Filip moet boven op de
camion kruipen om de elektriciteitskabels omhoog te duwen. We hebben veel
bekijks!

De Stepkinderen staan ons op te wachten, uitgedost in een piekfijn
schooluniform. we vragen de kinderen zich voor te stellen, maar ze zijn erg timide.
Als we hen wat later een zonnebril laten kiezen en wat cadeau'tjes -
schoolgerief - de Franse boeken van Wim Schimmel - tandenborstel en tandpasta
geven, vliegen de remmen los.

Bij deze bedankt aan allen die spullen meegaven voor het project! Het is
voor hen als een geschenk uit de hemel.

Straks maken Johan en Wim een diner klaar voor de stepkinderen. Benieuwd wat dat zal geven... Er staat oa tomatesoep op het menu en ze hebben dit hier nognooit gegeten.


Morgenochtend worden we om 10 u verwacht in Tanwalbougou. Mailen zal dus
opnieuw niet evident zijn... Maar hier alvast een aantal foto's...

Klik hier om alle foto's te bekijken.

Categorie: Dag per dagLees meer »

14 januari 201214/01/2012 19:30

 

Hier zijn we dan weer!

Donderdag, 12 januari, stonden er s'morgens vroeg 2 lokale kadees klaar om met Stef en Joost naar de lokale garagist te gaan. Het was een kwartiertje stappen. De man wilde helpen, maar hij had een vriend die gespecialiseerd was in alternators. Stef en Joost dus mee in de mini-taxi naar de hersteller. Hij haalde het ding uit elkaar, kuiste de kootjes en het koper, stak het ding terug in elkaar, en klaas was kees. In een paar uurtjes was de klus geklaard.

Eerst nog wat geschenkjes voor father Daniël voor het gebruik van de wc en electriciteit, en weg waren we.

Iets voorbij de Black Volta rivier hebben we een plaatsje gezocht in 'the bush' om te overnachten. Maar eerst een lekker diner (Belgische frietjes met alles erop en eraan).

Vrijdag de 13de zijn we vertrokken bij het krieken van de dag (om 6u). Wat later zijn we gestopt voor een ontbijt bij een mango-plantage. De boerin was er niet gerust in. Maar wat kledij doet hier wonderen.

In de namiddag zijn we aangekomen aan de grenspost tussen Ghana en Burkina Faso. Probleem! We hadden geen stempels gevraagd langs de weg! En te laat om nog de grens over te gaan! Stef moest alles uit de kast halen en is daar na veel palaberen en een tablet Côte d'Or toch in geslaagd.

Na vertrek van bij de grenspost zijn we gestopt voor water. Het water kregen we gratis! We hebben enkele zonnebrillen gegeven (met dank aan optiek Marjan). Ze waren door het dolle heen!!!

Geen vlees, kip of eieren gevonden. Het is hier nog poverder! Dan maar ravioli en ratatouille gegeten en in 'the bush' geslapen.

Categorie: Dag per dagLees meer »

12 januari 201212/01/2012 20:00

 

Joehoe, hier zijn we weer.

Nog geen internet, dus ook geen foto's. Zal de eerst volgende dagen ook niet lukken denken we. We zitten hier in the middle of nowhere ter hoogte van de Black Volta rivier, richting Tamale.

Gisteren, bij het binnenrijden van Kumasi, stonden we plots te midden van een kruispunt in panne. We konden geen versnelling meer nemen. De ontkoppelingspomp had het begeven. Met de hulp van een lokale mekanieker werden we snel gedepaneerd. Twee uurtjes verlies, die mannen kunnen er wat van. Daarna door tot Offinso.

Het werd snel donker. We mochten bij de kerk van Father Daniël parkeren en kregen stroom uit zijn kerkje.

We werden overrompeld door de nieuwsgierige dorpelingen. We waren van plan terug te vertrekken, maar de camion wou niet starten. De alternator had het begeven, dachten we. Dan maar ter plaatse blijven om te eten en te slapen. Er was nog een repetitie van het plaatselijke zangkoor die we hebben bijgewoond.

Na alweer een heel lekkere maaltijd (stoofpotje van kip), allen naar bed.

De 7

Categorie: Dag per dagLees meer »

11 januari 201211/01/2012 22:00

 

Gisteren, dinsdag, om 12u werden we verwacht bij het douanedepot in Tema. Terwijl Stef meeging naar de douane, waren de anderen aan het wachten in de brandende Ghanese zon. Uiteindelijk om 15u de vrachtwagen bemachtigd. Voor één keer was iedereen zot content dat de Stef eraan kwam.;-)

Eerst alle koffers en spullen op het dak, anders hadden we geen plaats in ons bakske. We werden hierbij spontaan geholpen door enkele Ghanese passanten. Rond 17u konden we dan eindelijk vertrekken, jihaaaaaaaa.....

Iets voorbij Accra was de weg 'die een autosnelweg moest zijn', veranderd in een ruige 4x4 piste (de Chinezen leggen hier een nieuwe snelweg aan). De camion werd direct uitgetest, en wij ook.;-) Eerlijk, we waren er niet zo gerust in! Een pluim voor de roadies. Hij heeft het niet begeven, en ze jeunden zich!

Later op de avond, het was al donker, gestopt in een dorpje Ebony.

Na een lekkere 4****-menu pasta... van meesterkok Manje (Johan), zijn we versleten maar content in onze camion in slaap gevallen.

Vandaag stonden Piet en Filip te popelen om te vertrekken. Het was pas 5u!!!

Terug op die ongelooflijke slechte weg, de rest mocht verder 'slapen'. Hmm hmm, slapen!!! We gingen soms een half meterke in de lucht. Na een tijdje rijden (+/- 1 uur) was er eindelijk opnieuw gewone asfalt.

Wat later gestopt voor een lekker ontbijt bij de Johan, toast - choco van het Boerinneke en 'stravve' koffie. Onze 'chef kok' Johan slooft zich uit.

Er stonden wat mensen te kijken, waaronder een vrouw met 2 baby's en een paar kleine gasten. Het communiceren gaat hier al niet zo evident meer. Meer en meer praten de mensen geen Engels, maar een lokaal taaltje. We hebben hen wat van ons eten en kledij gegeven, en ze straalden!

Het landschap is fantastisch! Heel groen, bananenbomen, palmbomen,... We hebben onderweg veel bekijks.

Morgen meer nieuws, want nu is ons piele af. Slaapwel!

De 7

Categorie: Dag per dagLees meer »

10 januari 201210/01/2012 19:30

 

We zitten momenteel in een bureau bij de haven. Stef is achter de camion met de medewerker van Philippe. Hopelijk kunnen we straks van start gaan.

Om 17u zijn we eindelijk kunnen vertrekken met de camion vanuit Tema richting Kumasi, in het drukke, hete verkeer. Straks een plaatsje zoeken om te overnachten.

Categorie: Dag per dagLees meer »

« Ouder